با ياد بالا بلند عشق و هنر و دانش، دكتر شيرازي، محمد ميرشکرايي،
فصلنامه مرمت، سال دوم، شماره نوزدهم، پاييز 1386.
از شمار دو چشم، يك تن، كم
وز شمار خرد هزاران بيش.
در فضاي توامان هنر و عشق در فرهنگ سرزمين مقدس ايران، زمان به زمان، مرداني رخ نموده و باليدهاند كه فرازهاي بلند و ستيغهاي آسمانساي فرهنگ را پديد آوردهاند. مرداني كه هم سازندگان فرهنگ و هم تداوم دهندگان اين جريان ورجاوند در گستره پاك و پهناور اين خاك شدند. اما به كوه چون نزديك باشي، بلندا و عظمت آن در چشمت نميآيد. بزرگان پيشين را، چون از پس گذشت زمانهها مينگريم شكوهشان چنان كه بود و هست به چشم ميآيد.
«شيرازي»، از شمار آن هنرآفرينان بود كه با وجود پرمايه خود، همه قالب دانش و هنر معماري و مرمت ايران را پركرد و دانش و تجربهاش را در وجود صدها دانش پژوهان و دانشجويان اين عرصه، راهي فرداي تابناك و روشن كرد. سترگي كار او را به روزگاراني كه از پس امروز خواهند آمد، بيشتر درمييابيم. كدام نمونه را در جاي جاي گستره پهناور ايران توانيم يافت كه او بدان نپرداخته باشد، و فراتر از اين، كه با آن نرد عشق نباخته باشد. بسيار زمان بايد تا، به هر عرصهاي مردي چون او پديد آيد.
سالها بايد كه تا يك سنگ ساده ز آفتاب
لعل گردد در بدخشان يا عقيق اندر يمن.
ياد و خاطره شيرازي را گرامي بداريم و همانندان او را تا در ميان ما هستند، قدر بدانيم و ارج بگذاريم.
 |
