فصلنامه مرمت، سال دوم، شماره نوزدهم، پاييز 1386.

آشنايي من با آقاي دکتر شيرازي از سال 1342 بود. ايشان شاگرد معماري دانشگاه تهران بود سالهاي آخر را مي‌گذراند. من دوره مقدماتي را مي‌گذراندم. حال و هواي دانشکده متفاوت بود، ايشان بزرگ و جواني منتقد بود، کمتر مراتب نوشتاري داشتيم. وي به زبان خارجه تسلط داشتند و در سال‌هاي پاياني تحصيل من ايشان با درجه عالي فارغ‌التحصيل شدند. من مدتي با ايشان دورادور در ارتباط بودم. در سال 49 به اصفهان آمدم، ايشان تازه مسئول ميراث شده بودند. او که با تمام عشق و علاقه و دانشي كه از فرنگ آموخته بود و در اينجا به‌كار مي‌برد، شيفته غرب نبود و با تمام ظرايف و ريزه‌کاري‌هاي کارش آشنايي داشت.