، فصلنامه مرمت، سال دوم، شماره نوزدهم، پاييز 1386.

ضايعه بزرگ از دست دادن دكتر شيرازي مرا بسيار تحت تاثير قرار داد. من از جانب خودم، دانشجويان و مسئولين دانشگاه هنر اصفهان به کساني که به ايشان علاقمند بودند تسليت مي‌گويم. حيف كه بسيار زود رفت، هنوز مي‌توانستيم سال‌ها از محضر ايشان استفاده كنيم. ايشان به مرحله‌اي رسيده بودند که در تدوين مباني و علم معماري و شهرسازي حرف اول را مي‌زدند. هر وقت خسته مي‌شدند و يا شاد بودند مي‌گفتند: برويم پل خواجو؛ هميشه مي‌گفتند: هر ديد هنري دريافتي‌هايي را در انسان ايجاد مي‌کنندکه با انسان‌هاي ديگر متفاوت است. تحليل‌اش مهم است. هركس بايد خودش فكر كند و استاد خودش باشد. استاد در موضوع ميراث فرهنگي همه ايران و خصوصاً اصفهان بسيار كار كرد. ميدان و محوطه دور آن احياء شد. با كمك او ميدان نقش جهان تا چهار باغ به‌مثابه ريه شهر تاريخي ياد مي‌کرد. حريم رودخانه آزاد شد و بقيه هم دنبالش را گرفتند. دانشگاه و آموزش عالي هنر نه با حضور ايشان اما با فکر ايشان به سرانجام رسيد. وقتي حمام خسرو آقا تخريب شد، ايشان مدتها ناراحت بود. او مردي با ثبات و قوي بود.  از بلند مرتبه‌سازي ناراحت مي‌شد و اميد داشت يک روز وضع اصفهان به حالت و جايگاه واقعي و اصيل و اوليه خود، برگردد.